Jak Kinezjologia Edukacyjna pomogła 6 letniej Ewunii z wadą serca?

Jak Kinezjologia Edukacyjna pomogła 6 letniej Ewunii z wadą serca?

Autorką artykułu jest Ania Bisikiewicz. Nauczyciel edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej.

W zeszłym roku miałam przyjemność uczestniczyć w szkoleniu prowadzonym przez Panią Grażynę Wieczorek pt „Kinezjologia edukacyjna”. Już podczas studiów niejednokrotnie spotkałam się z tym terminem, jednak dopiero to szkolenie sprawiło, że dojrzałam w tej metodzie ogromny potencjał i wreszczcie zrozumiałam na czym polega skuteczność tej metody. Ucieszyłam się, bo szukałam rozwiązania dla jednej z moich wychowanek.

Ewunię (aktualnie 6- letnią) poznałam w jednym z wrocławskich przedszkoli. Dziewczynka miała wtedy 4 lata. Była dzieckiem, które urodziło się z niedotlenieniem mózgu i wadą serca. Dziewczynka nie mówiła, była apatyczna, bardzo nieśmiała i zamknięta w sobie. W grupie rówieśniczej stała na uboczu, gdyż dzieci widziały jej inność. Próbowałam różnych metod, aby pomóc Ewie porozumieć się z własnym ciałem, ale niestety bez efektów.

Na szkoleniu wiedziałam już, że jestem tu dla Ewy. Czułam, że muszę spróbować metody  i zapisałam się na szkolenie z  Kinezjologii Edukacyjnej – Gimnastyka Mózgu, gdyż bardzo jej chciałam pomóc. Głównym problemem Ewy było jej ciało, które ją więziło i blokowało.

Zaraz po weekendzie spędzonym na kursie postanowiłam działać. Wiadomo, w grupie liczącej 25 osób nie jest łatwo skupić się na jednym dziecku, więc postanowiłam, ze przemycę elementy kinezjologii edukacyjnej podczas zabaw porannych. I tak zrobiłam, dzieci czuły, że to coś nowego, ale były bardzo zainteresowane. Zaczęliśmy od ćwiczeń wstępnych, podczas których skupiłam się głównie na ruchach naprzemiennych. Największą uwagą objęłam Ewę, obserwowałam jej poczynania, ale nie wyręczałam.

Na początku szło mozolnie, dziewczynka umiała wykonywać jedynie ruchy jednostronne, ale po kilku dniach już było lepiej, próbowała przywitać np. prawą rączką lewe kolanko, itp. Dzieci zaczęły jej też pomagać, pokazywać, jak należy to zrobić, a wiadomo, że dziecko najlepiej uczy się od dziecka. Oczywiście stosowaliśmy również picie wody (dyżurny pomagał mi rozlewać wodę z dystrybutora grupowego) oraz masowanie punktów na myślenie i pozycje Cook’a. Po tygodniu dzieci same ustawiały się rano w kółku i chciały ćwiczyć. Nie wiedziały do końca, po co to robimy, ale czuły się po takim cyklu lepiej, a nawet były grzeczniejsze 😉

Postanowiłam, że poproszę pana od gimnastyki korekcyjnej, który miał indywidualne zajęcia z Ewą, abym mogła uczestniczyć w tych ćwiczeniach i przemycić w nich dodatkowe elementy kinezjologii.

Co stosowaliśmy oprócz ćwiczeń wstępnych?

  • RUCHY NAPRZEMIENNE  – naprzemienne chodzenie w miejscu polegające na dotyku prawym kolanem do lewego łokcia i prawym łokciem do lewego kolana. Naprzemienne, równoczesne  odchylanie lewej nogi , prawej ręki oraz  lewej ręki i prawej nogi. Naprzemienne dotykanie prawą ręką lewej stopy i  lewą ręką stopy prawej.
  • LENIWE ÓSEMKI – kreślimy w powietrzu lub na dużym arkuszu papieru, w wolnym tempie i płynnie, położoną ósemkę – symbol nieskończoności. Zawsze zaczynamy od centrum kierując się  na lewo w górę. Nasz wzrok podąża za ręką, głowa nieruchoma. Ćwiczenie wykonujemy prawą ręką a następnie  obiema złożonymi do siebie dłońmi, kciuki ustawione ku górze.
  • SOWA – jedną rękę zakładamy na przeciwne ramię, luźne toczenie głową zwisającą w przedzie od ramienia do ramienia, wydmuchujemy powietrze rytmicznie, krótkimi partiami.
  • KAPTUREK MYŚLICIELA – za uchem kładziemy kciuk do góry , resztą dłoni wywijamy ucho na zewnątrz  (jak klejenie pierogów), masujemy delikatnie małżowinę.
  • RYSOWANIE OBURĄCZ – rysujemy na papierze, tablicy lub w powietrzu  symetryczne formy dwiema rękami na zewnątrz, do środka, w dół i w górę.
  • RUCHY NAPRZEMIENNE NA LEŻĄCO – kładziemy się na podłodze , podtrzymujemy głowę rękoma z obu stron podczas wykonywania ćwiczenia. Wykonujemy ruchy naprzemienne, za każdym razem dotykając łokciem przeciwległego kolana.
  • MYŚLENIE O „X” – jeśli wykonujemy coś, co sprawia nam szczególną trudność, wyobrażamy sobie znak X – symbol całościowej pracy mózgu i ciała. Można narysować symbol X i powiesić go na  ścianie lub tablicy, aby móc często na niego patrzeć.
  • ENERGETYCZNE ZIEWANIE – palce obu rąk kładziemy na połączeniu żuchwy i szczęki, udajemy, że ziewamy i szeroko otwieramy usta  Masujemy obszary znajdujące się ponad górnymi  i dolnymi zębami trzonowymi.
  • PUNKTY POZYTYWNE – dwoma palcami  obu rąk bardzo delikatnie dotykamy punktów na czole. Znajdują się one dokładnie  w połowie odległości pomiędzy linią włosów i brwiami. Delikatnie masujemy te punkty.
  • WAHADŁO – opuszczamy podbródek maksymalnie w dół, poruszamy głową powoli od jednego ramienia do drugiego, oddychamy swobodnie.

Oczywiście wprowadzaliśmy ćwiczenia powoli, dopiero wtedy, kiedy poprzednie było zaakceptowane przez Ewę. Pomagaliśmy jej zsynchronizować ruchy, na początek pokazywaliśmy ćwiczenia na sobie. Ewa była żywo zainteresowana, choć taka sesja nie mogła trwać za długo, szczególnie na początku. Potem jej organizm pozwalał na więcej. Jakie efekty osiągnęliśmy?

Po 4 miesiącach ćwiczeń dziewczynka zaczęła mieć nieco bardziej wyprostowaną sylwetkę (wcześniej bardzo się garbiła, kuliła w sobie), zaczęła trzymać kredkę w dłoni (wcześniej nie miała wyrobionego chwytu), a także zaczęła komunikować się sylabami. Ponadto grupa inaczej spojrzała na dziewczynkę. Miała już nawet swoje koleżanki. To naprawdę dużo, a przed nią jeszcze więcej, wierzę w to. Kto wie, co przyniosą dalsze ćwiczenia…

Dziękuję Pani Grażynie za ogromną wiedzę i umięjetności, które mi przekazała.  Wspaniałe jest to, że zawsze mogłam i mogę liczyć na jej pomoc i wsparcie.

Nie ukrywam, że sama stosuję ćwiczenia, jak mam trudny, stresujący dzień, choć wiem, że liczy się systematyczność. Polecam kinezjologię każdemu, kto chce zdystansować się do pędzącego świata i zajrzeć w głąb siebie.

Anna Bisikiewicz

 

Jak Kinezjologię Edukacyjną i ćwiczenia z Gimnastyki Mózgu można zastosować w fizjoterapii? Historia sukcesu Marioli Frąszczak

Jak Kinezjologię Edukacyjną i ćwiczenia z Gimnastyki Mózgu można zastosować w fizjoterapii? Historia sukcesu Marioli Frąszczak

W swojej dotychczasowej pracy wykorzystywałam wiele metod fizjoterapeutycznych, ale wciąż poszukiwałam metody, która pomogłaby mi przezwyciężyć opory psychiczne u moich pacjentów.

Panią Grażynę spotkałam na zjeździe fizjoterapeutów w Opolu. W swoim wystąpieniu Pani Grażyna zaintrygowała mnie tym, że nie negowała innych metod pracy z pacjentem. Swoją metodę traktowała jako pomoc w uzyskaniu określonych celów i poprawy jakości życia. Byłam zaskoczona wszechstronną wiedzą jaką reprezentowała Pani Grażyna. Jej wystąpienie i osoba porwała mnie i szybko zdecydowałam się na szkolenie z http://gimnastykamozgu.pl

Po pierwszym stopniu kursu zaczęłam patrzeć na świat w zupełnie inny sposób. Dostrzegałam, słyszałam, czułam to na co wcześniej nie zwracałam uwagi. Więcej czasu poświęcałam swoim myślom, które dotychczas były przytłoczone przez inne sprawy. Kiedy zaczęłam stosować gimnastykę mózgu u swoich pacjentów musiałam sama odczuć jej działanie. I tak się stało.

Często dzwoniłam do Pani Grażyny, aby pomogła mi w niektórych sprawach. Zawsze była dostępna i służyła radą. A ja czekałam na efekty pracy, które przyszły szybciej niż się spodziewałam. Zapał do pracy zawsze dodaje mi zadowolenie pacjentów.

Jestem magistrem fizjoterapii i wychowania fizycznego. Obecnie podjęłam studia podyplomowe z logopedii. Stało się to zresztą pod wpływem chęci rozwoju jaką nabrałam po rozpoczęciu stosowania gimnastyki mózgu przez siebie i moich pacjentów. Pacjentkę, którą chcę przedstawić w tym artykule jest 13-letnia Natalia. Zgłosiła się do mnie ze skoliozą w odcinku piersiowym i kręczem szyi. Powikłaniem dodatkowym był guz w pniu mózgu i epilepsja. Z tego powodu lekarze nie pozwalali Natalce ćwiczyć .

Po krótkiej rozmowie dowiedziałam się, że dziewczynka chodzi do szkoły specjalnej ze względu na lekkie opóźnienie w rozwoju umysłowym. Jest nieśmiała, unika kontaktów z rówieśnikami. Jej wycofanie było zresztą widoczne w samej postawie. Była przygarbiona, miała barki wysunięte do przodu, głowę opuszczoną, unikała kontaktu wzrokowego.

(więcej…)

Kinezjologia Edukacyjna w przedszkolu

Kinezjologia Edukacyjna w przedszkolu

szkolenia gimnastyka mózgu, kinezjologia edukacyjna, opinia kiezjologia edukacyjna Agnieszka WeissBrotAutor: Agnieszka Weissbrot, pedagog

Dziękuję, bo to dzięki Pani już wiem, jak mogę skutecznie pomagać dzieciom.

Ukończyłam dzienne studia pedagogiczne na Uniwersytecie Opolskim o specjalności resocjalizacja. 

Od tego czasu zaczęłam myśleć o pracy z dziećmi z deficytami rozwojowymi. W tym celu ukończyłam studia podyplomowe na kierunku oligofrenopedagogika – edukacja i rehabilitacja osób z niepełnosprawnością intelektualną. Obecnie  kształcę się Uniwersytecie Wrocławskim i w ramach studiów podyplomowych realizuję  kierunek wychowanie przedszkolne i edukacja wczesnoszkolna.

Od 2013 roku pracuję jako pedagog specjalny w Niepublicznym Przedszkolu Kredka w Oławie, które jest przedszkolem integracyjnym. Dodatkowo prowadzę nauczanie indywidualne dziecka z zespołem moyamoya. Liczne studia i kursy umożliwiły mi bogate przygotowanie do pracy z dziećmi o specjalnych potrzebach edukacyjnych.

Poszukując nowych metod w pracy z dziećmi zainteresowałam się Kinezjologią Edukacyjną. Zainspirowała mnie do tego moja pani dyrektor mgr Ewa Idczak, która opowiedziała mi z wielkim entuzjazmem o tej metodzie. Podkreślała, że sekret metody polega na tym, iż odpowiednie zestawy ćwiczeń uaktywniają cały mózg. Dzięki czemu łatwiej przyswajamy wiedzę i pełniej wykorzystujemy ją w konkretnych umiejętnościach.

Pani Ewa zaproponowała mi, abym podjęła kurs i rozpoczęła z dziećmi w przedszkolu ćwiczenia z zakresu Gimnastyki Mózgu.

Zdecydowałam się na uczestniczenie w kursie Kinezjologia Edukacyjna prowadzonym przez mgr Grażynę Wieczorek, gdyż robi to z wielką pasją i wieloletnim doświadczeniem, Na szkoleniu uzyskałam nie tylko fachową wiedzę i zdobyłam umiejętności potrzebne w pracy z dziećmi dotkniętymi różnymi dysfunkcjami. 

Ponadto na uwagę zasługuje też to, że zawsze mogłam i mogę liczyć na wsparcie  telefoniczne pani Grażyny, która bardzo chętnie udziela mi wskazówek do dalszej pracy z dzieckiem.

W przedszkolu Kredka w Oławie prowadzę zajęcia z gimnastyki mózgu, w których uczestniczą trzy grupy wiekowe: maluchy, średniaki i starszaki. Doboru ćwiczeń do danej grupy wiekowej dokonałam na podstawie obserwacji zachowania się dzieci, ich wieku oraz oceny ich umiejętności.

W każdej grupie zaczynam zajęcia od ćwiczeń wstępnych,  czyli:

  • picia wody, która jest niezbędnym elementem ćwiczeń z zakresu gimnastyki mózgu. Nadmienię, że w naszym przedszkolu stoi dystrybutor z wodą.  Zauważyłam, że dzieci czują się pewniej i lepiej funkcjonują w przedszkolu, kiedy mogą w każdej sytuacji napić się wody, którą bardzo lubią,
  • masowania punktów na myślenie, czyli przesyłania informacji z prawej półkuli mózgu do lewej i odwrotnie,
  • ruchów naprzemiennych.

Stosuję również ćwiczenia rozciągające takie , jak: aktywna ręka, wypady, które służą zrównoważeniu obu stron ciała.

Dzieci w grupie maluchów i średniaków są jeszcze bardzo delikatne emocjonalnie. Nowe sytuacje często powodują, że pojawia się u nich stres, dlatego w tych grupach często stosuję takie ćwiczenia, jak: pozycja Cooka, która poprawia stabilność emocjonalną oraz oddychanie przeponowe rozluźniające centralny układ nerwowy.

Po roku ćwiczeń prowadzonych we wspomnianych grupach mogę stwierdzić, że dzieci są bardziej zrelaksowane, poprawiła się u nich koordynacja ręki i całego ciała. U trójki dzieci ze spektrum autyzmu znacząco poprawiła się koncentracja uwagi, co również zauważyli terapeuci i logopedzi, którzy pracują z dziećmi indywidualnie.

W grupie starszaków najbardziej zależy mi na tym, aby przygotować dzieci do pójścia do szkoły poprzez poprawienie ich pamięci i wprowadzenie do pisania. Zauważyłam, że wiele radości w tej grupie sprawia dzieciom tzw. symetryczne bazgranie, które polega na rysowaniu oburącz jednocześnie. Nie jest istotne, co powstaje na rysunku-wszystko, co spełnia warunek symetryczności jest dobre.

Często w grupie najstarszej stosuję ćwiczenia wspomagające pamięć m.in. kapturek myśliciela, kołyskę. Atrakcyjnym dla dzieci ćwiczeniem jest także leniwa ósemka, która likwiduje nadmierne napięcie mięśni dłoni i doskonali ruchy precyzyjne. Dzięki temu ćwiczeniom poprawiła się sprawność ręki i koordynacja ręki i oka.

Widząc opisane efekty i zadowolenie na twarzach dzieci będę dalej kontynuowała z nimi ćwiczenia i ciągle je ubogacała o dodatkowe elementy np. alfabetyczne ósemki, pompowanie piętą, sowę itp.  

Agnieszka Weissbrot

Jeżeli jesteś zainteresowany tak unikalnym  szkoleniem z Kinezjologii Edukacyjnej – Gimnastyka Mózgu, abyś skuteczniej pomagał dzieciom to kliknij TUTAJ

Jak Kinezjologia Edukacyjna może pomóc dzieciom  upośledzeniem umysłowym w stopniu znacznym i głębokim

Jak Kinezjologia Edukacyjna może pomóc dzieciom upośledzeniem umysłowym w stopniu znacznym i głębokim

aneta-jeczminska

Witam serdecznie!

Nazywam się Aneta Jęczmińska. W 2006 roku ukończyłam studia pedagogiczne o specjalności rewalidacja z terapią pedagogiczną. Od czasów szkoły średniej jestem zaangażowana prywatnie i zawodowo w działalność edukacyjno – wychowawczo – opiekuńczą: pełniłam rolę animatora grup dziecięcych, asystenta osób niepełnosprawnych.

Po obronie pracy magisterskiej pracowałam z młodzieżą i dziećmi dotkniętymi różnorakimi deficytami rozwojowymi: niepełnosprawnymi intelektualnie w stopniu lekkim i umiarkowanym, z autyzmem i zespołem Aspergera, z ADHD i innymi zaburzeniami emocjonalnymi oraz społecznymi.

Obecnie zajmuję się terapią pedagogiczną uczniów ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się o podłożu dyslektycznym oraz pracą edukacyjno – terapeutyczną dzieci z głębokim upośledzeniem umysłowym, które również są niepełnosprawne fizycznie.

Od 10 lat analizuję procesy terapeutyczne i wybieram spośród wielu znanych mi metod i technik.

Poszukując skutecznych rozwiązań w mojej pracy, ponad rok temu przeszłam szkolenie z Gimnastyki Mózgu u Pani Grażyny Wieczorek – założycielki Polskiego Instytutu Kinezjologii Edukacyjnej i zostałam certyfikowanym kinezjologiem edukacyjnym. Od tego czasu zaczęłam intensywny rozwój osobisty i zawodowy. Zdobyłam dużą świadomość terapeutyczną, którą obecnie pogłębiam, stosując w swoim życiu zawodowym i prywatnym założenia Gimnastyki Mózgu.

Fakt, że Kinezjologii Edukacyjna z powodzeniem jest wykorzystywana w terapii dzieci ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się jest już dzisiaj potwierdzony przez różnych naukowców i praktyków.

Na gruncie polskim udowodniały to badania przeprowadzone przez dr Celestynę Grzywniak, prof. Ludwikę Sadowską, dr Dorotę Wójtowicz oraz samą moją mentorkę mgr Grażynę Wieczorek. Nie będę więc pisać o tym, jak ćwiczenia z programu Gimnastyki Mózgu wpływają na rozwój moich uczniów z deficytami natury dyslektycznej. Natomiast ten artykuł chciałabym poświęcić zastosowaniu założeń i procedur Kinezjologii w pracy terapeutycznej z dziećmi upośledzonymi umysłowo w stopniu głębokim.

W żadnej literaturze fachowej poświęconej wspomaganiu rozwoju osób z upośledzeniem umysłowym w stopniu znacznym i głębokim nie spotkałam się z zastosowaniem metody Dennisona. Standardem jest prowadzenie terapii ruchem, terapii ręki, czy też stymulacji polisensorycznej np.: programu Knillów, metody Weroniki Sherborn, masażu twarzy według Castillo Moralesa, itp.

Wychodząc z założenia, że wykonywanie pewnych ćwiczeń oraz wprowadzanie prawidłowych schematów ruchowych wpływa korzystnie na rozwój każdej jednostki, niezależnie od stopnia jej psychofizycznego funkcjonowania, stwierdziłam, że Gimnastyka Mózgu http://gimnastykamozgu.pl może zostać skutecznie zastosowana w pracy z dziećmi upośledzonymi.

Znając prawidła rozwojowe i procesy wpływające na pracę mózgu, zaczęłam ćwiczyć z moimi podopiecznymi wg programu P. Dennisona. 

Grupa rewalidacyjna, którą prowadzę składa się z czworga uczniów upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim. W pierwszej części artykułu zajmę się opisaniem przypadku Klaudii.

  1. Stan zdrowia: mózgowe porażenie dziecięce, małogłowie, epilepsja.
  2. Szczególne zalecenia medyczne: wózek inwalidzki (dziewczynka samodzielnie siedzi, nie chodzi).
  3. Nastroje ucznia: dziewczynka zazwyczaj pogodna, często się uśmiecha, czasami głośno śmieje, prowokuje do kontaktu. Kiedy źle się czuje, płacze, głośno wokalizuje.
  4. Współpraca w grupie: Klaudia odwraca głowę w kierunku śmiechu i głosów innych dzieci, reaguje na swoje imię, bardzo lubi zajęcia w czasie „Porannego Kręgu”, dotyka inne dzieci, zwłaszcza w obrębie głowy, włosów, potrafi zabrać innemu dziecku z ręki zabawkę, która ją interesuje.
  5. Jak się komunikuje z otoczeniem: za pomocą płaczu i jęków wyraża ból, złość; uśmiecha się, śmieje się w głos, kiedy jest zadowolona; wokalizuje niespecyficznie; zdenerwowanie sygnalizuje gryzieniem ręki, wzmożonym napięciem mięśniowym, nie sygnalizuje potrzeb fizjologicznych, głodu, itp.
  6. Zakres samoobsługi: brak, całkowicie uzależniona od innych.
  7. Mocne strony ucznia: reaguje na swoje imię, chętnie poddaje się oddziaływaniom terapeutycznym, dłużej utrzymuje kontakt wzrokowy, skupia się na własnym odbiciu w lustrze.

Z Klaudią pracuję 5 miesięcy wykorzystując założenia Gimnastyki Mózgu. W oparciu o odpowiednie ćwiczenia wzmacniam całościowy jej rozwój. Kiedy objęłam stanowisko nauczyciela w tej grupie rewalidacyjnej dziewczynka nie podpierała się rękoma, wykazywała brak odruchu spadochronowego.

Z uwagi na obniżone napięcie mięśniowe w górnej połowie ciała oraz przykurcze w nogach nie utrzymywała się w pozycji czworaczej oraz klęczącej nawet z asekuracją, obracała się również tylko w jednym kierunku.

Obecnie po 2 – 3 miesiącach codziennego treningu: stosowania ćwiczeń rytmizujących i rozciągających z gr. II oraz wprowadzaniu prawidłowych schematów ruchowych leżących u podstaw Kinezjologii Edukacyjnej Klaudia osiągnęła następujące postępy:

  • podpiera się rękami chroniąc głowę w sytuacji zagrożenia upadkiem;
  • pojawił się odruch spadochronowy;
  • utrzymuje się z asekuracją w pozycji czworaczej; przez sekundę potrafi już sama zachować tę pozycję ciała;
  • klęczy ze wsparciem; sporadycznie, przez chwilę i bez pomocy potrafi utrzymać pozycję klęczącą;
  • nastąpiła częściowa redukcja przykurczów w nogach;
  • odpowiednio pokierowana obraca się w obydwie strony: od prawej do lewej i na odwrót.
  • szybką redukcję stresu objawiającego się wzmożonym napięciem mięśniowym i zachowaniami autoagresywnymi.

Mama Klaudii była bardzo zaskoczona i wzruszona postępem rozwojowym swojego dziecka. Zauważyła również, że córka zaczęła intensywniej rozwijać się w sferze społecznej: szuka kontaktu z domownikami i gośćmi, jest bardziej zainteresowana tym, co dzieje się wokół niej, chce brać czynny udział w życiu rodziny. Łatwiej za pomocą rąk wyraża swoje potrzeby.

W cały proces terapeutyczny Klaudii na terenie ośrodka zaangażowany jest fizjoterapeuta, z którym ściśle współpracuję w osiągnięciu wspólnych celów rozwojowych. Uświadomiona przeze mnie mama, zmotywowana postępami dziecka postanowiła zapewnić dziecku prywatną, intensywną rehabilitację.

Wcześniej przed rozpoczęciem terapii nie widziała nadziei na poprawę psychofizycznego funkcjonowania swojej córki. Po kilku miesiącach treningu wg założeń programu Gimnastyki Mózgu P. Dennisona pojawiła się szeroka perspektywa na rozwój Klaudii.

W dalszym ciągu prowadzę terapię dziewczynki w oparciu o metodologię Kinezjologii Edukacyjnej, ciesząc się jej małymi, a w jej przypadku „dużymi” sukcesami. Widzę, że Klaudia cierpliwie i często z uśmiechem bierze udział w swoim procesie rozwojowym.

Wiem, że dałam jej dużą szansę na lepsze życie… Jak dalej potoczy się rozwój dziewczynki… To w dużej mierze zależy od rodziców dziecka. Od tego, czy zapewnią jej intensywną rehabilitację, specjalistyczne medyczne leczenie.

Mam nadzieję, że wątek Klaudii będę kontynuowała, że jeszcze napiszę o jej postępach rozwojowych. Tego z całego serca jej życzę zapewniając swoje terapeutyczne wsparcie i zaangażowanie.

Jeżeli jesteś zainteresowany zdobyciem tak unikalnej wiedzy to zapraszam  na szkolenie http://gimnastykamozgu.pl

 

 

Jak skuteczniej pomóc dzieciom z trudnościami w nauce oraz rozpoznać ich talenty?

Jak skuteczniej pomóc dzieciom z trudnościami w nauce oraz rozpoznać ich talenty?

Polski Instytut Kinezjologii Edukacyjnej zaprasza na 3-dniowe specjalistyczne szkolenie  Gimnastyki Mózgu® dla pedagogów oraz nauczycieli przedszkoli i szkół podstawowych.

Jest to jedyne w Polsce szkolenie, na którym poznasz praktyczne aplikacje metod Gimnastyki Mózgu w diagnozowaniu i wspieraniu rozwoju dzieci z trudnościami w uczeniu się oraz uzdolnionych.

W programie szkolenia poza podstawami Kinezjologii jako jedyni w Polsce dajemy praktyki dziećm

Kliknij tutaj po szczegóły szkolenia http://gimnastykamozgu.pl