Jak Kinezjologia Edukacyjna pomogła 6 letniej Ewunii z wadą serca?

Jak Kinezjologia Edukacyjna pomogła 6 letniej Ewunii z wadą serca?

Autorką artykułu jest Ania Bisikiewicz. Nauczyciel edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej.

W zeszłym roku miałam przyjemność uczestniczyć w szkoleniu prowadzonym przez Panią Grażynę Wieczorek pt „Kinezjologia edukacyjna”. Już podczas studiów niejednokrotnie spotkałam się z tym terminem, jednak dopiero to szkolenie sprawiło, że dojrzałam w tej metodzie ogromny potencjał i wreszczcie zrozumiałam na czym polega skuteczność tej metody. Ucieszyłam się, bo szukałam rozwiązania dla jednej z moich wychowanek.

Ewunię (aktualnie 6- letnią) poznałam w jednym z wrocławskich przedszkoli. Dziewczynka miała wtedy 4 lata. Była dzieckiem, które urodziło się z niedotlenieniem mózgu i wadą serca. Dziewczynka nie mówiła, była apatyczna, bardzo nieśmiała i zamknięta w sobie. W grupie rówieśniczej stała na uboczu, gdyż dzieci widziały jej inność. Próbowałam różnych metod, aby pomóc Ewie porozumieć się z własnym ciałem, ale niestety bez efektów.

Na szkoleniu wiedziałam już, że jestem tu dla Ewy. Czułam, że muszę spróbować metody  i zapisałam się na szkolenie z  Kinezjologii Edukacyjnej – Gimnastyka Mózgu, gdyż bardzo jej chciałam pomóc. Głównym problemem Ewy było jej ciało, które ją więziło i blokowało.

Zaraz po weekendzie spędzonym na kursie postanowiłam działać. Wiadomo, w grupie liczącej 25 osób nie jest łatwo skupić się na jednym dziecku, więc postanowiłam, ze przemycę elementy kinezjologii edukacyjnej podczas zabaw porannych. I tak zrobiłam, dzieci czuły, że to coś nowego, ale były bardzo zainteresowane. Zaczęliśmy od ćwiczeń wstępnych, podczas których skupiłam się głównie na ruchach naprzemiennych. Największą uwagą objęłam Ewę, obserwowałam jej poczynania, ale nie wyręczałam.

Na początku szło mozolnie, dziewczynka umiała wykonywać jedynie ruchy jednostronne, ale po kilku dniach już było lepiej, próbowała przywitać np. prawą rączką lewe kolanko, itp. Dzieci zaczęły jej też pomagać, pokazywać, jak należy to zrobić, a wiadomo, że dziecko najlepiej uczy się od dziecka. Oczywiście stosowaliśmy również picie wody (dyżurny pomagał mi rozlewać wodę z dystrybutora grupowego) oraz masowanie punktów na myślenie i pozycje Cook’a. Po tygodniu dzieci same ustawiały się rano w kółku i chciały ćwiczyć. Nie wiedziały do końca, po co to robimy, ale czuły się po takim cyklu lepiej, a nawet były grzeczniejsze 😉

Postanowiłam, że poproszę pana od gimnastyki korekcyjnej, który miał indywidualne zajęcia z Ewą, abym mogła uczestniczyć w tych ćwiczeniach i przemycić w nich dodatkowe elementy kinezjologii.

Co stosowaliśmy oprócz ćwiczeń wstępnych?

  • RUCHY NAPRZEMIENNE  – naprzemienne chodzenie w miejscu polegające na dotyku prawym kolanem do lewego łokcia i prawym łokciem do lewego kolana. Naprzemienne, równoczesne  odchylanie lewej nogi , prawej ręki oraz  lewej ręki i prawej nogi. Naprzemienne dotykanie prawą ręką lewej stopy i  lewą ręką stopy prawej.
  • LENIWE ÓSEMKI – kreślimy w powietrzu lub na dużym arkuszu papieru, w wolnym tempie i płynnie, położoną ósemkę – symbol nieskończoności. Zawsze zaczynamy od centrum kierując się  na lewo w górę. Nasz wzrok podąża za ręką, głowa nieruchoma. Ćwiczenie wykonujemy prawą ręką a następnie  obiema złożonymi do siebie dłońmi, kciuki ustawione ku górze.
  • SOWA – jedną rękę zakładamy na przeciwne ramię, luźne toczenie głową zwisającą w przedzie od ramienia do ramienia, wydmuchujemy powietrze rytmicznie, krótkimi partiami.
  • KAPTUREK MYŚLICIELA – za uchem kładziemy kciuk do góry , resztą dłoni wywijamy ucho na zewnątrz  (jak klejenie pierogów), masujemy delikatnie małżowinę.
  • RYSOWANIE OBURĄCZ – rysujemy na papierze, tablicy lub w powietrzu  symetryczne formy dwiema rękami na zewnątrz, do środka, w dół i w górę.
  • RUCHY NAPRZEMIENNE NA LEŻĄCO – kładziemy się na podłodze , podtrzymujemy głowę rękoma z obu stron podczas wykonywania ćwiczenia. Wykonujemy ruchy naprzemienne, za każdym razem dotykając łokciem przeciwległego kolana.
  • MYŚLENIE O „X” – jeśli wykonujemy coś, co sprawia nam szczególną trudność, wyobrażamy sobie znak X – symbol całościowej pracy mózgu i ciała. Można narysować symbol X i powiesić go na  ścianie lub tablicy, aby móc często na niego patrzeć.
  • ENERGETYCZNE ZIEWANIE – palce obu rąk kładziemy na połączeniu żuchwy i szczęki, udajemy, że ziewamy i szeroko otwieramy usta  Masujemy obszary znajdujące się ponad górnymi  i dolnymi zębami trzonowymi.
  • PUNKTY POZYTYWNE – dwoma palcami  obu rąk bardzo delikatnie dotykamy punktów na czole. Znajdują się one dokładnie  w połowie odległości pomiędzy linią włosów i brwiami. Delikatnie masujemy te punkty.
  • WAHADŁO – opuszczamy podbródek maksymalnie w dół, poruszamy głową powoli od jednego ramienia do drugiego, oddychamy swobodnie.

Oczywiście wprowadzaliśmy ćwiczenia powoli, dopiero wtedy, kiedy poprzednie było zaakceptowane przez Ewę. Pomagaliśmy jej zsynchronizować ruchy, na początek pokazywaliśmy ćwiczenia na sobie. Ewa była żywo zainteresowana, choć taka sesja nie mogła trwać za długo, szczególnie na początku. Potem jej organizm pozwalał na więcej. Jakie efekty osiągnęliśmy?

Po 4 miesiącach ćwiczeń dziewczynka zaczęła mieć nieco bardziej wyprostowaną sylwetkę (wcześniej bardzo się garbiła, kuliła w sobie), zaczęła trzymać kredkę w dłoni (wcześniej nie miała wyrobionego chwytu), a także zaczęła komunikować się sylabami. Ponadto grupa inaczej spojrzała na dziewczynkę. Miała już nawet swoje koleżanki. To naprawdę dużo, a przed nią jeszcze więcej, wierzę w to. Kto wie, co przyniosą dalsze ćwiczenia…

Dziękuję Pani Grażynie za ogromną wiedzę i umięjetności, które mi przekazała.  Wspaniałe jest to, że zawsze mogłam i mogę liczyć na jej pomoc i wsparcie.

Nie ukrywam, że sama stosuję ćwiczenia, jak mam trudny, stresujący dzień, choć wiem, że liczy się systematyczność. Polecam kinezjologię każdemu, kto chce zdystansować się do pędzącego świata i zajrzeć w głąb siebie.

Anna Bisikiewicz

 

Jak Kinezjologia Edukacyjna może pomóc dzieciom  upośledzeniem umysłowym w stopniu znacznym i głębokim

Jak Kinezjologia Edukacyjna może pomóc dzieciom upośledzeniem umysłowym w stopniu znacznym i głębokim

aneta-jeczminska

Witam serdecznie!

Nazywam się Aneta Jęczmińska. W 2006 roku ukończyłam studia pedagogiczne o specjalności rewalidacja z terapią pedagogiczną. Od czasów szkoły średniej jestem zaangażowana prywatnie i zawodowo w działalność edukacyjno – wychowawczo – opiekuńczą: pełniłam rolę animatora grup dziecięcych, asystenta osób niepełnosprawnych.

Po obronie pracy magisterskiej pracowałam z młodzieżą i dziećmi dotkniętymi różnorakimi deficytami rozwojowymi: niepełnosprawnymi intelektualnie w stopniu lekkim i umiarkowanym, z autyzmem i zespołem Aspergera, z ADHD i innymi zaburzeniami emocjonalnymi oraz społecznymi.

Obecnie zajmuję się terapią pedagogiczną uczniów ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się o podłożu dyslektycznym oraz pracą edukacyjno – terapeutyczną dzieci z głębokim upośledzeniem umysłowym, które również są niepełnosprawne fizycznie.

Od 10 lat analizuję procesy terapeutyczne i wybieram spośród wielu znanych mi metod i technik.

Poszukując skutecznych rozwiązań w mojej pracy, ponad rok temu przeszłam szkolenie z Gimnastyki Mózgu u Pani Grażyny Wieczorek – założycielki Polskiego Instytutu Kinezjologii Edukacyjnej i zostałam certyfikowanym kinezjologiem edukacyjnym. Od tego czasu zaczęłam intensywny rozwój osobisty i zawodowy. Zdobyłam dużą świadomość terapeutyczną, którą obecnie pogłębiam, stosując w swoim życiu zawodowym i prywatnym założenia Gimnastyki Mózgu.

Fakt, że Kinezjologii Edukacyjna z powodzeniem jest wykorzystywana w terapii dzieci ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się jest już dzisiaj potwierdzony przez różnych naukowców i praktyków.

Na gruncie polskim udowodniały to badania przeprowadzone przez dr Celestynę Grzywniak, prof. Ludwikę Sadowską, dr Dorotę Wójtowicz oraz samą moją mentorkę mgr Grażynę Wieczorek. Nie będę więc pisać o tym, jak ćwiczenia z programu Gimnastyki Mózgu wpływają na rozwój moich uczniów z deficytami natury dyslektycznej. Natomiast ten artykuł chciałabym poświęcić zastosowaniu założeń i procedur Kinezjologii w pracy terapeutycznej z dziećmi upośledzonymi umysłowo w stopniu głębokim.

W żadnej literaturze fachowej poświęconej wspomaganiu rozwoju osób z upośledzeniem umysłowym w stopniu znacznym i głębokim nie spotkałam się z zastosowaniem metody Dennisona. Standardem jest prowadzenie terapii ruchem, terapii ręki, czy też stymulacji polisensorycznej np.: programu Knillów, metody Weroniki Sherborn, masażu twarzy według Castillo Moralesa, itp.

Wychodząc z założenia, że wykonywanie pewnych ćwiczeń oraz wprowadzanie prawidłowych schematów ruchowych wpływa korzystnie na rozwój każdej jednostki, niezależnie od stopnia jej psychofizycznego funkcjonowania, stwierdziłam, że Gimnastyka Mózgu http://gimnastykamozgu.pl może zostać skutecznie zastosowana w pracy z dziećmi upośledzonymi.

Znając prawidła rozwojowe i procesy wpływające na pracę mózgu, zaczęłam ćwiczyć z moimi podopiecznymi wg programu P. Dennisona. 

Grupa rewalidacyjna, którą prowadzę składa się z czworga uczniów upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim. W pierwszej części artykułu zajmę się opisaniem przypadku Klaudii.

  1. Stan zdrowia: mózgowe porażenie dziecięce, małogłowie, epilepsja.
  2. Szczególne zalecenia medyczne: wózek inwalidzki (dziewczynka samodzielnie siedzi, nie chodzi).
  3. Nastroje ucznia: dziewczynka zazwyczaj pogodna, często się uśmiecha, czasami głośno śmieje, prowokuje do kontaktu. Kiedy źle się czuje, płacze, głośno wokalizuje.
  4. Współpraca w grupie: Klaudia odwraca głowę w kierunku śmiechu i głosów innych dzieci, reaguje na swoje imię, bardzo lubi zajęcia w czasie „Porannego Kręgu”, dotyka inne dzieci, zwłaszcza w obrębie głowy, włosów, potrafi zabrać innemu dziecku z ręki zabawkę, która ją interesuje.
  5. Jak się komunikuje z otoczeniem: za pomocą płaczu i jęków wyraża ból, złość; uśmiecha się, śmieje się w głos, kiedy jest zadowolona; wokalizuje niespecyficznie; zdenerwowanie sygnalizuje gryzieniem ręki, wzmożonym napięciem mięśniowym, nie sygnalizuje potrzeb fizjologicznych, głodu, itp.
  6. Zakres samoobsługi: brak, całkowicie uzależniona od innych.
  7. Mocne strony ucznia: reaguje na swoje imię, chętnie poddaje się oddziaływaniom terapeutycznym, dłużej utrzymuje kontakt wzrokowy, skupia się na własnym odbiciu w lustrze.

Z Klaudią pracuję 5 miesięcy wykorzystując założenia Gimnastyki Mózgu. W oparciu o odpowiednie ćwiczenia wzmacniam całościowy jej rozwój. Kiedy objęłam stanowisko nauczyciela w tej grupie rewalidacyjnej dziewczynka nie podpierała się rękoma, wykazywała brak odruchu spadochronowego.

Z uwagi na obniżone napięcie mięśniowe w górnej połowie ciała oraz przykurcze w nogach nie utrzymywała się w pozycji czworaczej oraz klęczącej nawet z asekuracją, obracała się również tylko w jednym kierunku.

Obecnie po 2 – 3 miesiącach codziennego treningu: stosowania ćwiczeń rytmizujących i rozciągających z gr. II oraz wprowadzaniu prawidłowych schematów ruchowych leżących u podstaw Kinezjologii Edukacyjnej Klaudia osiągnęła następujące postępy:

  • podpiera się rękami chroniąc głowę w sytuacji zagrożenia upadkiem;
  • pojawił się odruch spadochronowy;
  • utrzymuje się z asekuracją w pozycji czworaczej; przez sekundę potrafi już sama zachować tę pozycję ciała;
  • klęczy ze wsparciem; sporadycznie, przez chwilę i bez pomocy potrafi utrzymać pozycję klęczącą;
  • nastąpiła częściowa redukcja przykurczów w nogach;
  • odpowiednio pokierowana obraca się w obydwie strony: od prawej do lewej i na odwrót.
  • szybką redukcję stresu objawiającego się wzmożonym napięciem mięśniowym i zachowaniami autoagresywnymi.

Mama Klaudii była bardzo zaskoczona i wzruszona postępem rozwojowym swojego dziecka. Zauważyła również, że córka zaczęła intensywniej rozwijać się w sferze społecznej: szuka kontaktu z domownikami i gośćmi, jest bardziej zainteresowana tym, co dzieje się wokół niej, chce brać czynny udział w życiu rodziny. Łatwiej za pomocą rąk wyraża swoje potrzeby.

W cały proces terapeutyczny Klaudii na terenie ośrodka zaangażowany jest fizjoterapeuta, z którym ściśle współpracuję w osiągnięciu wspólnych celów rozwojowych. Uświadomiona przeze mnie mama, zmotywowana postępami dziecka postanowiła zapewnić dziecku prywatną, intensywną rehabilitację.

Wcześniej przed rozpoczęciem terapii nie widziała nadziei na poprawę psychofizycznego funkcjonowania swojej córki. Po kilku miesiącach treningu wg założeń programu Gimnastyki Mózgu P. Dennisona pojawiła się szeroka perspektywa na rozwój Klaudii.

W dalszym ciągu prowadzę terapię dziewczynki w oparciu o metodologię Kinezjologii Edukacyjnej, ciesząc się jej małymi, a w jej przypadku „dużymi” sukcesami. Widzę, że Klaudia cierpliwie i często z uśmiechem bierze udział w swoim procesie rozwojowym.

Wiem, że dałam jej dużą szansę na lepsze życie… Jak dalej potoczy się rozwój dziewczynki… To w dużej mierze zależy od rodziców dziecka. Od tego, czy zapewnią jej intensywną rehabilitację, specjalistyczne medyczne leczenie.

Mam nadzieję, że wątek Klaudii będę kontynuowała, że jeszcze napiszę o jej postępach rozwojowych. Tego z całego serca jej życzę zapewniając swoje terapeutyczne wsparcie i zaangażowanie.

Jeżeli jesteś zainteresowany zdobyciem tak unikalnej wiedzy to zapraszam  na szkolenie http://gimnastykamozgu.pl

 

 

Jak skuteczniej pomóc dzieciom z trudnościami w nauce oraz rozpoznać ich talenty?

Jak skuteczniej pomóc dzieciom z trudnościami w nauce oraz rozpoznać ich talenty?

Polski Instytut Kinezjologii Edukacyjnej zaprasza na 3-dniowe specjalistyczne szkolenie  Gimnastyki Mózgu® dla pedagogów oraz nauczycieli przedszkoli i szkół podstawowych.

Jest to jedyne w Polsce szkolenie, na którym poznasz praktyczne aplikacje metod Gimnastyki Mózgu w diagnozowaniu i wspieraniu rozwoju dzieci z trudnościami w uczeniu się oraz uzdolnionych.

W programie szkolenia poza podstawami Kinezjologii jako jedyni w Polsce dajemy praktyki dziećm

Kliknij tutaj po szczegóły szkolenia http://gimnastykamozgu.pl

Jak i dlaczego Kinezjologia Edukacyjna wspiera uczenie się i rozwój?

Jak i dlaczego Kinezjologia Edukacyjna wspiera uczenie się i rozwój?

Geneza słowa kinezjologia edukacyjna.

Kinezjologia Edukacyjna pokazuje w praktyce możliwości
jak wspomóc rozwój i proces uczenia się, wykorzystując  naturalny ruch fizyczny.

Słowo Edukacyjna– pochodzi od łacińskiego słowa „ educare” co znaczy wychowywać, kształcić,

Kinezjologia opiera się na badaniach wybitnych humanistycznie zorientowanych psychologów i pedagogów:
A.Gesella , C. Rogersa, J.Piageta, M. Montessori, L. Clarka, J. Canfielda i wielu innych.
Kinezjologia Edukacyjna oparta jest na trzech prostych założeniach :
1. Nauka jest naturalną przyjemną sferą działalności kontynuowaną przez całe życie.
2. Blokady ukryte w naszym ciele, które przeszkadzają nam w nauce i w rozwoju.
3. „Właściwie rozpoznane blokady mogą zostać usunięte, pod warunkiem prawidłowo prowadzonego treningu z wykorzystaniem ćwiczeń i procedur z  podstawowego programu kinezjologii zwanego Gimnastyką Mózgu.  ”®
Poznaj Fundamenty Kinezjologii  Edukacyjnej  i programu Gimnastyka Mózgu®
                 

   Kinezjologia Edukacyjna  program Gimnastyka Mózgu® część I 

Wymiary programu Gimnastyka Mózgu

Zobacz fragment z kursu Kinezjologia Edukacyjna część I

 

Dlaczego dysleksja jest tak uciążliwa dla dzieci? – Nienadążanie w nauce

Zjawisko dysleksji, w ujęciu psychologicznym i pedagogicznym, to trwałe zaburzenie procesu uczenia się, przy normie intelektualnej.

Do dysleksji zalicza się:

  • dysortografię – specyficzne trudności w pisaniu,
  • dyskalkulię – specyficzne trudności w przyswojeniu  matematyki.

Dysleksja zdarza się 3-4 razy częściej u chłopców, niż u dziewczynek.

Zaburzenie czytania widoczne są już w II klasie szkoły podstawowej.

Dlaczego dysleksja jest tak uciążliwa dla dzieci?

Dziecko popełnia błędy w czasie czytania: gubi litery, dodaje też litery wypaczając brzmienie słów. Stąd  ma trudności ze zrozumieniem czytanego tekstu.

Prędkość czytania jest obniżona, dziecko ma trudności w rozróżnieniu b-p, d-t, k-g, cz-sz.

Drogi Rodzicu, gdy obserwujesz takie trudności, nie dziw się, że Twoje dziecko niechętnie wykonuje zadania z języka polskiego. Nie lubi czytać, a pisanie tych wszystkich prac, przychodzi mu z wielkim trudem.

W przypadku dysgrafii u dzieci z młodszych klas szkoły podstawowej, z trudem opanowują pisanie. Ich dyktanda, czy wykonywane przez nie ćwiczenia, zawierają mnóstwo błędów gramatycznych i ortograficznych. Nie stosują wielkich liter, przecinków i innych znaków interpunkcyjnych, piszą niewyraźnie.

Dzieci starsze, w czasie pisania starają się wykorzystać krótkie frazy z ograniczonym doborem słów, ale w pisowni tych słów, robią poważne błędy. Dlatego, uczniowie często odmawiają chodzenia na lekcje i pisania prac.

Rozwija się u nich poczucie nieporadności, własnej wadliwości, która często przekształca się w smutek.

Dzieci unikają kontaktów z rówieśnikami, w efekcie czego, znajdują się w izolacji.

Jak wyjaśnić mechanizm dysleksji?

Wielu badaczy widzi mechanizm dysleksji w zaburzeniu trzech rodzajów słuchu:

  1. fizyczny,
  2. muzyczny.

Czym charakteryzuje się każdy z nich?

Słuch fizyczny pozwala dziecku na rozróżnienie dźwięków z otoczenia: szumu liści, deszczu. A także dźwięków urbanistycznych, czyli: dźwięk samolotu, silnika samochodowego, stukotu kół samochodu, itp.

Słuch muzyczny daje dziecku. możliwość rozkoszowania się melodią, muzyką, tworzoną przez kompozytorów.

Słuch fonemowy daje dziecku możliwość rozumienia mowy, pozwala rozróżniać odcienie, akcenty, jeden dźwięk od drugiego. Jeśli słuch fonemowy nie jest dobrze rozwinięty, dziecko ma trudności z rozróżnieniem podobnych brzmień słów i liter.

Jeśli dziecko ma uszkodzony słuch fonematyczny, będzie miało duże trudności z nauczeniem się czytania, ponieważ nie słyszy precyzyjnie dźwięków mowy. Nie jest też w stanie nauczyć się pisania, gdyż nie wie, jaki dźwięk ma ta, lub inna litera.

Aby dziecko odnosiło sukcesy w szkole, potrzebuje jeszcze jednej umiejętności – widzenie liter. Pozwala ono dziecku zapamiętać ich kształt i go: odtworzyć. Posłuchać, zapamiętać, powiedzieć, zapisać, zobaczyć.

Szkoła i proces uczenia jest doświadczeniem, które wpływa na kształtowanie poczucia własnej wartości. Słabe wyniki w szkole przynoszą dziecku wiele negatywnych emocji, które prowadzą do lęku, wręcz fobii szkolnej. Powstaje błędne koło.

Zaobserwuj swoje dziecko, czy ma problemy z pisaniem i czytaniem.?

Czy te problemy nie wynikają z  problemów opisywanych powyżej?

Co możesz zrobić, jeśli zauważysz takie problemy?

Jak usprawnić słuch fonematyczny?

Jak sprawić, aby dziecko czytało?

Ale, to wkrótce….teraz odsyłam do artykułów.

Oto lista 3 podstawowych artykułów o Kinezjologii Edukacyjnej, z którymi powinieneś się zapoznać:
1.  Jak i dlaczego kinezjologia edukacyjna wspiera uczenie się i rozwój?
2. Główna przyczyna trudności w uczeniu się.3. Kinezjologia co daje integracja półkul mózgowych

Powstaje pytanie. Jak skutecznie pomóc takim dzieciom? Jedną ze skutecznych metod pomocnych w przezwyciężaniu dysleksji jest Kinezjologia Edukacyjna wraz z programem Gimnastyka Mózgu®.

W najbliższym tygodniu opublikuję bezpłatny poradnik: Gimnastyka Mózgu® ćwiczenia usprawniające uczenie się