aneta-jeczminska

Witam serdecznie!

Nazywam się Aneta Jęczmińska. W 2006 roku ukończyłam studia pedagogiczne o specjalności rewalidacja z terapią pedagogiczną. Od czasów szkoły średniej jestem zaangażowana prywatnie i zawodowo w działalność edukacyjno – wychowawczo – opiekuńczą: pełniłam rolę animatora grup dziecięcych, asystenta osób niepełnosprawnych.

Po obronie pracy magisterskiej pracowałam z młodzieżą i dziećmi dotkniętymi różnorakimi deficytami rozwojowymi: niepełnosprawnymi intelektualnie w stopniu lekkim i umiarkowanym, z autyzmem i zespołem Aspergera, z ADHD i innymi zaburzeniami emocjonalnymi oraz społecznymi.

Obecnie zajmuję się terapią pedagogiczną uczniów ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się o podłożu dyslektycznym oraz pracą edukacyjno – terapeutyczną dzieci z głębokim upośledzeniem umysłowym, które również są niepełnosprawne fizycznie.

Od 10 lat analizuję procesy terapeutyczne i wybieram spośród wielu znanych mi metod i technik.

Poszukując skutecznych rozwiązań w mojej pracy, ponad rok temu przeszłam szkolenie z Gimnastyki Mózgu u Pani Grażyny Wieczorek – założycielki Polskiego Instytutu Kinezjologii Edukacyjnej i zostałam certyfikowanym kinezjologiem edukacyjnym. Od tego czasu zaczęłam intensywny rozwój osobisty i zawodowy. Zdobyłam dużą świadomość terapeutyczną, którą obecnie pogłębiam, stosując w swoim życiu zawodowym i prywatnym założenia Gimnastyki Mózgu.

Fakt, że Kinezjologii Edukacyjna z powodzeniem jest wykorzystywana w terapii dzieci ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się jest już dzisiaj potwierdzony przez różnych naukowców i praktyków.

Na gruncie polskim udowodniały to badania przeprowadzone przez dr Celestynę Grzywniak, prof. Ludwikę Sadowską, dr Dorotę Wójtowicz oraz samą moją mentorkę mgr Grażynę Wieczorek. Nie będę więc pisać o tym, jak ćwiczenia z programu Gimnastyki Mózgu wpływają na rozwój moich uczniów z deficytami natury dyslektycznej. Natomiast ten artykuł chciałabym poświęcić zastosowaniu założeń i procedur Kinezjologii w pracy terapeutycznej z dziećmi upośledzonymi umysłowo w stopniu głębokim.

W żadnej literaturze fachowej poświęconej wspomaganiu rozwoju osób z upośledzeniem umysłowym w stopniu znacznym i głębokim nie spotkałam się z zastosowaniem metody Dennisona. Standardem jest prowadzenie terapii ruchem, terapii ręki, czy też stymulacji polisensorycznej np.: programu Knillów, metody Weroniki Sherborn, masażu twarzy według Castillo Moralesa, itp.

Wychodząc z założenia, że wykonywanie pewnych ćwiczeń oraz wprowadzanie prawidłowych schematów ruchowych wpływa korzystnie na rozwój każdej jednostki, niezależnie od stopnia jej psychofizycznego funkcjonowania, stwierdziłam, że Gimnastyka Mózgu http://gimnastykamozgu.pl może zostać skutecznie zastosowana w pracy z dziećmi upośledzonymi.

Znając prawidła rozwojowe i procesy wpływające na pracę mózgu, zaczęłam ćwiczyć z moimi podopiecznymi wg programu P. Dennisona. 

Grupa rewalidacyjna, którą prowadzę składa się z czworga uczniów upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim. W pierwszej części artykułu zajmę się opisaniem przypadku Klaudii.

  1. Stan zdrowia: mózgowe porażenie dziecięce, małogłowie, epilepsja.
  2. Szczególne zalecenia medyczne: wózek inwalidzki (dziewczynka samodzielnie siedzi, nie chodzi).
  3. Nastroje ucznia: dziewczynka zazwyczaj pogodna, często się uśmiecha, czasami głośno śmieje, prowokuje do kontaktu. Kiedy źle się czuje, płacze, głośno wokalizuje.
  4. Współpraca w grupie: Klaudia odwraca głowę w kierunku śmiechu i głosów innych dzieci, reaguje na swoje imię, bardzo lubi zajęcia w czasie „Porannego Kręgu”, dotyka inne dzieci, zwłaszcza w obrębie głowy, włosów, potrafi zabrać innemu dziecku z ręki zabawkę, która ją interesuje.
  5. Jak się komunikuje z otoczeniem: za pomocą płaczu i jęków wyraża ból, złość; uśmiecha się, śmieje się w głos, kiedy jest zadowolona; wokalizuje niespecyficznie; zdenerwowanie sygnalizuje gryzieniem ręki, wzmożonym napięciem mięśniowym, nie sygnalizuje potrzeb fizjologicznych, głodu, itp.
  6. Zakres samoobsługi: brak, całkowicie uzależniona od innych.
  7. Mocne strony ucznia: reaguje na swoje imię, chętnie poddaje się oddziaływaniom terapeutycznym, dłużej utrzymuje kontakt wzrokowy, skupia się na własnym odbiciu w lustrze.

Z Klaudią pracuję 5 miesięcy wykorzystując założenia Gimnastyki Mózgu. W oparciu o odpowiednie ćwiczenia wzmacniam całościowy jej rozwój. Kiedy objęłam stanowisko nauczyciela w tej grupie rewalidacyjnej dziewczynka nie podpierała się rękoma, wykazywała brak odruchu spadochronowego.

Z uwagi na obniżone napięcie mięśniowe w górnej połowie ciała oraz przykurcze w nogach nie utrzymywała się w pozycji czworaczej oraz klęczącej nawet z asekuracją, obracała się również tylko w jednym kierunku.

Obecnie po 2 – 3 miesiącach codziennego treningu: stosowania ćwiczeń rytmizujących i rozciągających z gr. II oraz wprowadzaniu prawidłowych schematów ruchowych leżących u podstaw Kinezjologii Edukacyjnej Klaudia osiągnęła następujące postępy:

  • podpiera się rękami chroniąc głowę w sytuacji zagrożenia upadkiem;
  • pojawił się odruch spadochronowy;
  • utrzymuje się z asekuracją w pozycji czworaczej; przez sekundę potrafi już sama zachować tę pozycję ciała;
  • klęczy ze wsparciem; sporadycznie, przez chwilę i bez pomocy potrafi utrzymać pozycję klęczącą;
  • nastąpiła częściowa redukcja przykurczów w nogach;
  • odpowiednio pokierowana obraca się w obydwie strony: od prawej do lewej i na odwrót.
  • szybką redukcję stresu objawiającego się wzmożonym napięciem mięśniowym i zachowaniami autoagresywnymi.

Mama Klaudii była bardzo zaskoczona i wzruszona postępem rozwojowym swojego dziecka. Zauważyła również, że córka zaczęła intensywniej rozwijać się w sferze społecznej: szuka kontaktu z domownikami i gośćmi, jest bardziej zainteresowana tym, co dzieje się wokół niej, chce brać czynny udział w życiu rodziny. Łatwiej za pomocą rąk wyraża swoje potrzeby.

W cały proces terapeutyczny Klaudii na terenie ośrodka zaangażowany jest fizjoterapeuta, z którym ściśle współpracuję w osiągnięciu wspólnych celów rozwojowych. Uświadomiona przeze mnie mama, zmotywowana postępami dziecka postanowiła zapewnić dziecku prywatną, intensywną rehabilitację.

Wcześniej przed rozpoczęciem terapii nie widziała nadziei na poprawę psychofizycznego funkcjonowania swojej córki. Po kilku miesiącach treningu wg założeń programu Gimnastyki Mózgu P. Dennisona pojawiła się szeroka perspektywa na rozwój Klaudii.

W dalszym ciągu prowadzę terapię dziewczynki w oparciu o metodologię Kinezjologii Edukacyjnej, ciesząc się jej małymi, a w jej przypadku „dużymi” sukcesami. Widzę, że Klaudia cierpliwie i często z uśmiechem bierze udział w swoim procesie rozwojowym.

Wiem, że dałam jej dużą szansę na lepsze życie… Jak dalej potoczy się rozwój dziewczynki… To w dużej mierze zależy od rodziców dziecka. Od tego, czy zapewnią jej intensywną rehabilitację, specjalistyczne medyczne leczenie.

Mam nadzieję, że wątek Klaudii będę kontynuowała, że jeszcze napiszę o jej postępach rozwojowych. Tego z całego serca jej życzę zapewniając swoje terapeutyczne wsparcie i zaangażowanie.

Jeżeli jesteś zainteresowany zdobyciem tak unikalnej wiedzy to zapraszam  na szkolenie http://gimnastykamozgu.pl